• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size

Nieuws

20-08-2016: Link naar brief over ziekte

Tips!

Gebruik het email icoon voor een printervriendelijke versie!
Probeer ook eens de zoekmachine rechts bovenin! Ongetwijfeld bespaart dat veel moeite bij het zoeken.
In dankbare herinnering aan mijn vader PDF Afdrukken E-mail
Geschreven door G. Hette Abma   
zaterdag 06 maart 2004 19:28

In dankbare herinnering aan mijn vader

 

gesproken door ds. G. Hette Abma tijdens de aanbieding van de

bundel SGP-partijredes van ds. H.G. Abma Tot welzijn van heel het

volk op dinsdag 7 mei 2002 in het koor van de St.-Janskerk te Gouda

 

In het holst van de nacht arriveerde ik bij het ouderlijk huis: Kerkstraat 150. Al was er in de kleine uurtjes weinig verkeer op de weg, toch duurde de rit van Gouda naar Putten voor mijn gevoel ontzettend lang. Om niet in slaap te vallen draaide ik steeds weer hetzelfde cassettebandje. Zo luisterde ik eindeloos naar de melodie van bekende Psalmen. Naar een rake typering uit de berijmde tekst wordt daardoor het oude vertrouwen gevoed. Over jeugdherinneringen gesproken.

 

Toen de eerste vage streepjes licht aan de horizon te zien waren, was het zo onwerkelijk de zo bekende woning als het sterfhuis binnen te gaan. Ook al werd ik weliswaar weerhouden om de realiteit onder ogen te zien, toch liep ik zo vlug mogelijk naar boven. Na enige aarzeling ging ik de slaapkamer binnen. Daar zag ik hem met gesloten ogen op zijn bed liggen. Nadat mijn vader zijn avondgebed had gedaan, is hij voorgoed ingeslapen. Zo proberen we de harde werkelijkheid van de dood te vertolken. Maar we weten  beter. Eens zal hij gewekt worden uit de slaap van de dood!

 

Het einde van zijn leven was zo overrompelend snel gekomen. Aanvankelijk dacht hij de volgende ochtend naar de dokter te gaan. De beklemming van de borst noodzaakte de arts al eerder te roepen. Maar naar ons oordeel kwam deze te laat. Tegenstrijdige beseffen laten zich moeilijk vertolken. Op de grote morgen zal er geen dokter meer aan te pas komen. Dan zal de dood blijken verslonden te zijn tot overwinning. Sinds Pasen is het duidelijker dan ooit dat er uitkomsten zijn tegen dood. De Eersteling ging voor. Die van Hem zijn zullen volgen in de dag van de toekomst. Voor het zover is worden we in de tussentijd steeds weer geconfronteerd met de huiveringwekkende realiteit van de dood. Dikwijls verzachten we de pijn door staande bij een geliefde overledene te verklaren: wat ligt hij er mooi bij. Eerlijk gezegd voel ik me met zo’n uitlating erg ongelukkig. Bij mij drong zich wel een merkwaardige gevoel op. Plotseling besefte ik hoe fier ik op hem was!

 

Graag had ik nog even met hem willen praten. En dan echt afscheid nemen. Bij de laatste ontmoeting op mijn verjaardag - nog maar zo kort voordien - was het zo slordig gegaan. Uit de verte zwaaiden we naar elkaar: tot ziens! En dat zal onze stoutste verwachting te boven gaan. Adieu! Wie realiseert zich wat er gezegd wordt? Tot voor het aangezicht van de Eeuwige! Uiteraard had ik nog met mijn vader contact gehad. Om zijn mening over van alles en nog wat te vragen. Maar moest er nog echt iets besproken worden? Was het me eigenlijk niet bekend wat hem ten diepste bewoog? Soms had ik zijn zwijgzaamheid als hinderlijk ervaren. Wat dacht hij precies? Niet altijd gaf hij direct een reactie. Tot mijn verrassing kreeg ik dat menigmaal te horen als hij preekte! Ooit sprak Betje Wolff cynisch over haar man: ‘s zaterdags is hij onzichtbaar om op zondag onverstaanbaar te zijn. Mijn vader was eigenlijk de hele week teruggetrokken om - zonder ergens direct op te zinspelen - vanaf de preekstoel zijn antwoord te geven op onze vragen. Hij liet merken hoe het Woord van God slaat op ons leven.

 

Wat was hij in zijn element als hij kon preken. Thuis zat hij zelden op zijn praatstoel. Maar het was voor hem geen zondag, als hij niet op een preekstoel kon staan. Hoe keerde deze introverte man dan zijn binnenste naar buiten. Nooit heb ik enige discrepantie bij hem gemerkt als hij op de kansel stond of er onder zat. Alleen kwam hij pas goed los als hij het evangelie kon verkondigen. In gedachten zie je hem nog staan. Wat was zijn houding karakteristiek. Met de hand op het hart en de blik schuin omhoog. Zo leerde velen hem ook kennen als hij zijn redes hield in het parlement. Kennelijk verveelde het journalisten niet daar telkens op te attenderen. In de kamer heeft mijn vader overigens nooit gepreekt. Al kon je merken dat hij een dominee was in de politiek. Hij voelde zich als een vis in het parlementaire water. Maar hij wekte ook weer de indruk dat hij daar een snoek op zolder was. Pas helemaal in zijn element was mijn vader als hij kon preken. Ooit heeft hij kernachtig gezegd, dat hij zich heerlijk in de kansel van de Oude Kerk te Putten kon nestelen. Dat roept onwillekeurig de herinnering op aan de woorden, die de dichter van Psalm 84 gebruikt om aan te geven hoe de mus of de zwaluw een plek vindt bij Gods altaren.

 

De meest onvergetelijke indruk heeft het op mij gemaakt als hij bad. Als kind merkte je iets aparts. Daarom keek je soms stiekem even tussen samengeknepen oogleden door. Hij had zijn hoofd geheel omhoog geheven. En dan was er een stralende glans op zijn geplooide gezicht. Dit riep bij mij de gedachte op aan wat we over Mozes lezen. Toen hij van de berg afdaalde glansde zijn aangezicht. Van mijn vader heb ik geleerd niet schijnvroom te rederen, dat we niet in de schaduw van een grote figuur in Gods koninkrijk zouden kunnen staan. Veeleer leerde hij echter dat het een geweldig voorrecht is met anderen te mogen delen in de glans van Gods heerlijkheid!


Op beslissende momenten deed mijn vader me denken aan Mozes. De man Gods was zeer zachtmoedig, meer dan alle mensen op aarde. Toch kwam hij het beloofde land niet binnen. We zullen pijnlijk herinneren welk argument daarvoor in de Bijbel genoemd wordt. Was het niet door zijn onbeheerste optreden bij Meriba misgegaan? Wat kon mijn minzame vader ook opeens driftig worden. Uit mijn eigen jeugdervaring had ik tevoren kunnen vertellen, dat zijn woede door het murmureren van het SGP-volk zou worden gewekt. Zulke herinneringen worden bij de uitgave van de partijredes wakker geroepen. Thuis dachten wij altijd dat de jaarlijkse partijdag een soort Poolse landdag was. Enorme spanningen werden erdoor opgeroepen. Rond het eind van de kortste maand werd de partijdag gehouden. Als dan ook de geboortedag van mijn broer werd herdacht, had ik vaak het gevoel: je bent nog niet jarig!

 

Hoe was dat mogelijk? Paste mijn vader wel binnen de SGP? Wat de diepste drijfveer aangaat naar mijn besef zeker wel, maar niet wat de sfeer betreft. Mijn vader wilde graag bezig zijn in lijn van het theocratisch denken van de hervormer Calvijn. De manier waarop hij de beginselen heeft uitgedragen, kwam niet overeen met een spraakmakend deel van de partij. Er trad dan ook in vrij sterke mate vervreemding op. Diverse verklaringen kunnen daarvoor gegeven worden. Er kwam in de zestiger jaren een andere thematiek aan de orde dan men van ouds gewend was. Zijn jargon was afwijkend van dat van zijn voorgangers. Bij hem was er een opmerkelijke mengeling van de Tale Kanaäns en een eigentijds taalgebruik. Zijn gevoel voor humor werd niet door ieder begrepen. Zijn ironisch manier van spreken is zeker niet door allen gewaardeeerd. Maar daarmee is nog niet het belangrijkste genoemd. Er was een dieper punt van verschil: hij voelde zich niet geroepen het oordeel aan te zeggen, maar wist zich gedrongen anderen in het geweten aan te spreken. Hij wilde zijn politieke boodschap niet dwangmatig opleggen, maar verlangde ernaar dat anderen werden overtuigd van de waarheid. Vanuit mijn eigen ervaring weet ik hoe zachtmoedig hij was. Maar tevens onverzettelijk als het gaat om recht en gerechtigheid. Meestal wordt dit psychologisch benaderd: hij had een niet zo flexibele opstelling. Tijdens de begrafenis werd echter heel raak door mijn broer opgemerkt: hij wilde niet dat er gesjoemeld werd. Zo heeft mijn vader zich met de volle inzet van al zijn krachten gegeven voor het werk waartoe hij zich geroepen wist op het kerkelijk en het staatkundig terrein. Het laat zich gemakkelijk indenken, dat hij niet veel thuis was. Ongetwijfeld zijn we daar als gezin veel in tekort gekomen. Toch heb ik nooit de behoefte gevoeld kritiek te uiten. Zoals gezegd was ik fier op hem!

 

Het gevoel van dankbaarheid en gepaste trots was er na zijn plotselinge overlijden ook bij de anderen van ons gezin. Hoe kon dat vertolkt worden? In de verwarring van moment zochten we naar woorden. We kwamen uit bij het bekende opstandingshoofdstuk: 1 Corinthe 15. Aan het slot staat: altijd overvloedig zijnde in het werk des Heeren. Zo wilden we het niet op de kaart zetten. Wie het slordig leest die zou kunnen veronderstellen dat mijn vader een workaholic  is geweest.We zaten te wikken en te wegen. Hoe zullen we het dan opschrijven? Opeens vielen de woorden op hun plaats: Levend in het werk des Heeren. Na het indrukwekkend getuigenis aangaande de opstanding jubelt de apostel het uit: God zij dank, die ons de overwinning geeft door onze Heere Jezus Christus! En dan volgt de aanmoediging: Zo dan mijn geliefde broeders, wees standvastig, onbeweeglijk, altijd overvloedig zijnde in het werk des Heeren. Zo heeft mijn vader geleefd in werk des Heeren en mag hij voor altijd daarin blijven leven. Met het bemoedigend besef: als die weet dat uw arbeid niet ijdel is in de Heere. Al zijn werkzaamheden voor zijn eigen partij. En in een kleine fractie binnen het grote geheel van het politieke bedrijf in de residentie. Vaak is ongetwijfeld door meerderen gedacht: is alles niet zinloos? Opeens blijkt er wel degelijk naar zijn woorden geluisterd te zijn. Een persoon met een radicaal andere polititeke overtuiging vertolkte het gevoelen van haarzelf en ook anderen in het parlement: we zullen hem missen! Steeds meer is gebleken dat de diepste intentie is overgekomen. De existentie is treden uit ons door de macht der zonde beheerste bestaan en leven voor het aangezicht van de God van Israël. De uitgave van de partijredes mogen we zien als een hartelijke uitnodiging te leven in werk des Heeren. Niet alleen voor zijn partijgenoten, maar voor iedereen!  Typerend voor zijn activiteit is immers de titel, die aan de bundel werd meegegeven: Tot welzijn van heel het volk.

 

Doorzoek de pagina

Bezoekers

Artikelweergaven (hits) : 304895