• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size

Nieuws

20-08-2016: Link naar brief over ziekte

Tips!

Gebruik het email icoon voor een printervriendelijke versie!
Probeer ook eens de zoekmachine rechts bovenin! Ongetwijfeld bespaart dat veel moeite bij het zoeken.
114 - Het ware keerpunt PDF Afdrukken E-mail
Geschreven door G. Hette Abma   
donderdag 01 februari 2007 15:14

Moet er in de belijdenis van de kerk niet gesproken worden over Israël? Zo’n vraag kunnen we niet zomaar laten liggen. Zelf ben ik geneigd er positief op te reageren. Toch blijkt er ook anders over gedacht te worden.

Terughoudend. Zo kan ik wellicht de reactie van de christelijke gereformeerde predikant G. van Roekel het beste typeren. Volgens hem is het niet nodig om allerlei actuele zaken als Israël, zending en gemeenteopbouw in de belijdenis op te nemen, omdat men daar mogelijk over dertig jaar anders over denkt. Er zijn naar zijn indruk genoeg aanknopingspunten  in de catechismus om over deze zaken te spreken. Waarschijnlijk hebben de bezoekers van de bondsdag van de Christelijke Gereformeerde mannenverenigingen eind november 2006 instemmend geknikt. Zonder twijfel zullen de mannenbroeders wars zijn van het hijgerig volgen van allerlei trends in het kerkelijk leven. Is dit echter juist om de zaak zo af te doen?

Eigentijds belijden
Sinds de gruwelijke holocaust en de verwonderingwekkende stichting van de staat Israël zijn we in de kerk toch verplicht opnieuw na te denken over de blijvende plaats van het Joodse volk in het heilsplan van God? In grote zorgvuldigheid moeten we proberen te vertolken wat we geloven aangaande de toekomst van Israël en tegelijk ernaar streven onder woorden te brengen waartoe dit ons verplicht in solidariteit met het uitverkoren volk van God. Wanneer we dit weigeren te doen zullen we de boot richting het komende Rijk van God missen. Dit was dertig jaar geleden reeds duidelijk en over nog eens drie decennia zal dit nog meer evident worden.

In het Reformatorisch Dagblad kopte de verslaggeving betreffende de lezing van ds. G. van Roekel als een oneliner: “Catechismus niet bijwerken”. Daar ben ik het nu weer helemaal mee eens. Aan zo’n respectabel geschrift moet je niet gaan morrelen. Zo ga je ook niet om met de antieke kast van je grootouders. Je haalt het toch niet in je hoofd er wat latten af te halen en er enkele nieuwe strips op te timmeren? Wat is er echter tegen om nog een extra meubel neer te zetten? In de oude kussenkast van opa en oma kun je niet alles van je geloof terugvinden. Daarom is het goed te kijken naar wat we samen willen uitspreken aangaande Israël. Het is de moeite waard op die manier in goed onderling vertrouwen te werken aan een eigentijds belijdenisgeschrift.

In tegenspraak met belijdenis
Moeten we er niet voor vrezen dat we door het vertolken van ons geloof aangaande de plaats van Israël in het heilsplan van God niet in tegenspraak komen met de belijdenis van de kerk der eeuwen? Daar kunnen we terecht beducht voor zijn. Toch moeten we er niet voor terugdeinzen. Wat wij als christenen het Joodse volk hebben aangedaan is een beschamende en pijnlijke geschiedenis. Verachting, verwerping, discriminatie en massamoord met als triest dieptepunt: Auschwitz. Nog steeds wordt te weinig beseft in hoeverre wij en ons voorgeslacht debet zijn aan de holocaust. Ieder die dit verband niet ziet, loopt het gevaar dat z’n gedachten door anti-Joodse gevoelens vergiftigd worden.
Vrijwel niemand durft er publiek voor uit te komen dat hij de substitutie-theorie aanhangt. Toch zien velen nog steeds de kerk als het ware Israël. Op die manier wordt onbewust meegewerkt aan een geestelijke holocaust. Er is een radicale bekering nodig. We zullen de zonde van het antisemitisme volstrekt serieus moeten nemen. Schuld belijden en dan vervolgens dapper strijden tegen het kwaad van anti-Joodse sentimenten. Wie de vervangingsleer afzweert, dient vervolgens ook moedig de consequenties te trekken. Als de kerk niet in de plaats van Israël is gekomen, dan is de doop niet in de plaats van de besnijdenis gekomen (zoals helaas wel in de belijdenis staat) en zal ook de zondag niet in de plaats van de sabbat gekomen zijn.

Proeve van belijden
Even wil ik tenslotte proberen een tip van de sluier oplichten, zodat er een indruk ontvangen wordt van de nieuwe belijdenis met zicht op Israël. Het heil is uit de Joden en wij als gelovigen uit de volken mogen delen in de aan Israël geschonken verwachting. De verkiezing van Israël is eens en voorgoed. God heeft zijn volk niet verstoten. Op wat ooit is beloofd zal de Eeuwige nimmer terugkomen. Aan de adressering wordt niet geknoeid. Wat aan Israël is toegezegd, zal voor dat volk werkelijkheid worden en dus niet gerealiseerd worden in de gemeente (van de gelovigen uit Israël en de volken). De beloften zijn niet geheel en al vervuld in Jezus, maar hebben dankzij Hem wel een extra garantie ontvangen. Er blijft nog heel veel te verwachten over. Vanuit het Oude Testament mogen we reken met een tegoed dat nog uitstaat voor Israël. Zo kunnen wij leren open te zijn naar de uiteindelijke vervulling van alle beloften. Onze vurige verwachting zal zijn, dat de Messias spoedig komt!

Israël Aktueel februari 2007
 

Doorzoek de pagina

Bezoekers

Artikelweergaven (hits) : 302600